از همین روست که اگر نقصی نیز داشته باشیم، سعی می‌کنیم آن را از بقیه پنهان کنیم. 

گاهی اوقات انسان در این بعد تا جایی پیش می‌رود که این خواسته‌ها و گرایشات متعالیش، همه چیزش می‌گردد و لذا هنگامی که برخی از متفکرین می‌خواهند انسان را تعریف کنند، همین خواسته‌ها و گرایشات متعالی او را مبنای تعریف قرار می‌دهند و انسان را موجودی: ماوراء جو، آرمانخواه و ارزش‌جو توصیف می‌کنند.

این همان چیزی است که برخی روانشناسان، آن را کارهای ارادی و خودآگاه انسان (Performance) می‌دانند. (رجوع کنید به کتاب نظریه‌های شخصیت یا مکاتب روانشناسی)

به عنوان مثال، ابتدا با دست، لقمه را برمی‌داریم، به سمت دهان حرکت می‌دهیم، دهان را باز نموده، غذا را در آن قرار می‌دهیم، دهان را می‌بندیم، غذا را می‌جویم و ...           

همین جا به خوبی مشخص می‌شود، برای انجام هر کاری، علاوه بر اعمالی که با اعضا و جوارح انجام می‌دهیم و از آن به عنوان عمل جوارحی تعبیر می‌شود، اعمالی مهمتر و چه بسا بیشتر از عمل جوارحی در درون ما انجام می‌گردد که عمل درونی نامیده می‌شود.

در درون خود، ابتدا هدف و مقصدی انتخاب می‌کنیم، سپس کارها و افعال جوارحی لازم برای دستیابی به آن مشخص می‌شود و معلوم می‌گردد که از کدام اعضا باید برای رسیدن به آن هدف استفاده نمود، در مرحله بعد این کارها پشت سر هم با نظم خاصی، تنظیم می‌شود و ...

البته گاهی اوقات به علت آنکه عملی را به صورت مکرر انجام داده‌ایم، تعیین هدف، مشخص شدن فعالیتهای لازم، پشت سر هم قرار گرفتن آنها و ... را قبلاً به انجام رسانده‌ایم و لذا آن را به آسانی و بدون تفکر می‌توانیم انجام دهیم. اما در نقطه مقابل، در شرایطی که کاری را برای اولین بار می‌خواهیم انجام دهیم، کاملاً می‌توانیم عمل درونی خویش و تک تک این مراحل را لمس کنیم.

البته هر کدام سعادت خویش را به نوع خاصی تعریف می‌کنند و خوشبختی خود را در مقصدی معین می‌بینند.